Vandaag is het mijn dag. Vandaag is het St. Patricksday. En het zit erop. En ik mag het nu aan iedereen vertellen: 'Ik ben de mol!'

Sorry familie, het spijt me vrienden dat ik zo lang de rol van verbaasde, sukkelige, domme en over enthousiaste kandidaat heb gespeeld toen de serie werd uitgezonden.
Mensen die me erop aanspraken heb ik om de tuin proberen te leiden.
'Oh dus je vindt niet dat Soundos erg weinig geld heeft opgebracht?'
'Er is nog nooit een mol geweest die zo opzichtig molde als Art.'
'Karin, met haar zogenaamde hoogtevrees, is altijd mijn mol geweest.'

De Mol zijn is niet het moeilijkste, de kandidaat spelen dat is het ingewikkelds. Met name een kandidaat die midden in de groep wilde staan.

Mijn dierbaarste herinnering heb ik aan de theatervoorstellingopdracht. Daar stond iedereen in zijn eigen kracht. De charmante onhandige Karin. De fysieke clown Pepijn. De hilarische emotionele Soundos. De dramatische eyecatcher Anna. De professionele entertainer Art. De charmeur met zelfspot Jan. De integere komiek Horrace. De evenwichtige klassieke Miryanna. En Hanna, waarvan het gemis op dat moment voelbaar was.

Lastig was het dat de-mens-achter-de-Mol af en toe in de weg stond. Ik begon mensen aardig te vinden. En had het gevoel dat ik er vrienden bij kreeg.

Ik ben stik-jaloers op al die mensen waaraan nog gevraagd wordt: 'Wil je mee doen aan Wie is de Mol?' Die mogen nog. Ik niet meer. Maar ik ben nog jaloerser op diegene die, naast die eerste vraag, ook nog die andere krijgt: 'Wil jij de mol zijn?' Want het is het leukste dat ik ooit in mijn leven heb gedaan.

En ik mag het nu aan iedereen vertellen: 'Ik ben de Mol van 2011!'
Dat kunnen er niet veel zeggen. Sterker nog, maar één. En dat ben ik.

Groeten, Patrick