Het is half zes 's ochtends ik sta naast een zwembad bij een hotel in Nicaragua en kijk naar boven. Vanuit alle bomen beginnen er vogels te zingen, alsof iemand langzaam aan de volume knop draait en een jungle-cd opzet. De zon komt op, ergens, het wordt licht. Ik ben alleen, voor het eerst in weken.

Gistermiddag zat ik in mijn nieuwe Nicaraguaanse blauwe jurk in een torentje over de stad uit te kijken. Karin, Soundos, Patrick en Art waren nog aan het leren of de test aan het maken. Ik had de test net gemaakt en keek ontspannen over de daken van de huisjes uit, mijn laatste test blijkt nu. De opdrachten van de laatste paar afleveringen waren waanzinnig. Ik heb zulke waanzinnige dingen mogen doen. Dat ik in een jeep door een rivier heb mogen crossen, of op een touw over een ravijn heb mogen lopen en 600 op hol geslagen koeien op me af heb zien rennen, dat vergeet ik van m'n leven niet meer. De voorstelling spelen voor een plein vol El Salvadoranen en een muur beschilderen hebben me zo blij als een kind gemaakt. Nu pas zien mijn vrienden en familie wat ik allemaal heb uitgespookt en bij iedere aflevering moet ik alleen maar lachen door alle herinneringen.

'Dit lijkt minder hoog dan het was hoor op tv!' 'Het lijken hier minder koeien!' Zulke dingen roep ik dan. Omdat het om mee te maken nog grootser was, omdat er zoveel momenten zijn die je niet terug ziet, omdat je niet ziet hoe we uit eten gaan of ontbijten. Omdat het om mee te maken zo waanzinnig was. Wat ook zo mooi was is die groep mensen. Ik heb een tuintje in mijn hart voor elke kandidaat en voor de mol. Wat een te gekke groep, en wat fijn dat ik er vrienden aan over heb gehouden. Mijn hoogtepunt was de vulkaan Cerro Negro afrennen, mijn dieptepunt het rode scherm van Hanna.

Nu sta ik dus naar een zonsopgang te kijken in het hotel, over een paar uur vlieg ik terug naar Nederland. Heb ik het goed gespeeld? Ik weet het niet, ik heb een risico genomen in mijn laatste test, dat wist ik en dat vond ik niet erg. Ik heb het niet hard gespeeld, heb nauwelijks gemold. Ik heb gewoon genoten.

Voor het hotel staan allemaal mensen. Ik heb mijn groene Nikes in mijn hand en steek ze naar voren. 'Here, do you want these shoes?' vraag ik aan een jongen. Mensen hebben hier geen grote voeten, niet maat 41 maar deze jongen komt nog het meest in de buurt. Zijn ogen twinkelen.
'Yes?' vraagt hij.
'Yes take them,' antwoord ik. 'They'll bring you luck.'
Dat weet ik in ieder geval zeker, ik heb ontzettend veel geluk gehad.

AnnA