Met tranen in hun ogen zingen de dertig overgebleven kandidaten Don't cry for me Argentina. Het bezorgt alle aanwezigen in de met kroonluchters vergeven zaal van jachtslot De Mookerheide kippenvel. Maar daar is het dit keer niet om te doen: voor tien deelneemsters betekent deze 'aantikronde' hun zwanenzang. Jurylid Erwin van Lambaart loopt tergend langzaam tussen de in rijen opgestelde Evita's door en wie zijn hand op haar schouder krijgt, kan vertrekken. 

Van Lambaart, producent van Joop van den Ende Theaterproducties, vertelt achteraf dat hij dit nooit meer hoopt mee te maken. „Het was heel heftig. De ruimte vulde zich met emotie, niet alleen bij de deelneemsters, maar ook bijvoorbeeld Pia Douwes stond aan de zijkant te huilen." Maar, zo stelt hij nuchter vast, showbizz is keihard. Het gaat nu eenmaal met vallen en opstaan en daaruit wordt de beste gekozen. 

Heftige emoties
Presentator Frits Sissing kan tijdens deze dag op de Evita Academy niets anders dan zich in superlatieven uiten. Hij vindt het allemaal 'fantastisch' en 'geweldig' en daar is niets van overdreven, lacht hij. „Ik sta hier echt te genieten van die meiden. Het is zo inspirerend om te zien dat je talentvolle mensen onder begeleiding van grootheden als Willem Nijholt, Pia Douwes en Alberto ter Doest ziet groeien. Ik houd ervan als mensen zich kwetsbaar opstellen en zich durven laten gaan. Dat ontroert me." 

Tussen de workshops door valt het op dat hij constant loopt te dollen met de meiden en ze indien nodig op hun gemak stelt. „Het is een nieuwe rol voor mij, anders dan bijvoorbeeld Opsporing Verzocht. Hier leef en voel je met ze mee en je krijgt ook een mooie band met elkaar omdat er heel heftige emoties bij komen kijken. En verder moet je mijn rol niet groter maken dan ie is. Ik moet gewoon leuke vragen stellen want het draait niet om mij, maar om de Evita's. Ik ben zeg maar het smeermiddel." 

De lat ligt hoog
Een zaaltje verderop ondergaat een groepje in roze Evita-shirts gestoken kandidaten met open mond een workshop van musicalnestor Willem Nijholt. Strooiend met anekdotes over het trieste leven van Evita prent hij de dames in dat ze zich moeten inleven in haar geschiedenis. 'Ík ga Buenos Aires veroveren', roept hij en slaat zich op de borst. 

Aan het eind van dag ploft hij uitgeput op een sofa en concludeert dat de meeste deelneemsters nog zo'n twintig procent tekort komen. „Op taalgebied, het indelen van zinnen en vooral de betekenis van de teksten en situaties – daarom hamerde ik daar vandaag ook zo op." 

"Of ik vooruitgang zie na twee dagen? Bij bepaalde meisjes wel. Maar toen ik ze vroeg iets op een camp-achtige manier te zingen, want Evita was best een beetje camp, begreep niemand wat ik bedoelde. Ze hebben moeite de draak met zichzelf te steken." Lachend, met een knipoog naar zichzelf: „Misschien moet je daar ook wel een nicht voor zijn, die hebben daar geen enkele moeite mee." 

Al realiseert hij zich ook wel dat hij de lat heel hoog legt. „Dat vinden ze waarschijnlijk lastig, maar zo ben ik nu eenmaal. Daar moeten ze maar tegen kunnen. Het gros heeft weinig ervaring en moet leren dat repeteren hard werken is."

Blijven ontwikkelen
Dat veel kandidaten nog zo hun tekortkomingen hebben, is voor Van Lambaart geen reden tot paniek. Integendeel zelfs, want een van de redenen voor het opzetten van dit format, was juist het zoeken van nieuw talent. „Joop van den Ende is een selfmade man en hij heeft mij ook ooit de kans gegeven in zijn bedrijf. Een van onze doelstellingen is dat we ook de niet-opgeleiden een kans geven. En daar komt bij: niets is zo mooi als talent zien ontwikkelen. 

Meiden die met hangen en wurgen door de voorrondes zijn gekomen gaan hier op de Academy open als een bloem. Ik zeg ook altijd: 'zoek de grens van je talent op'. We geven ze zoveel bagage, ze leren het hier van de besten uit hun vak. Het opleidingstraject gaat tijdens de live shows ook gewoon door, waardoor ze zich blijven ontwikkelen en gedurende de shows zal je zien dat het risico afneemt." 

Tot slot wil hij nog even terugkomen op de vermeende 'deskundigheid' van de kijker. „Het publiek is niet gek, dat weet wat het doet en is vaak nog kritischer dan een jury. Ze verdienen ook het allerbeste, want zij kopen straks het (dure) kaartje voor de show. Natuurlijk heb ik straks een favoriet en dat zal ik duidelijk maken ook. Al het is de kijker zijn goed recht om te denken: 'ik begrijp hem wel, maar ik wil een ander'." 

Bron: Avrobode