In tegenstelling tot zijn vader, is Willem I vastbesloten te regeren. Ergens. Waar dan ook.
Hij zoekt toenadering tot Napoleon, die echter niet onder de indruk is van deze Oranje-telg in ballingschap. Een terugkeer naar Holland zit er overduidelijk niet in.
Maar Willem I krijgt van Napoleon een kluif toegeworpen. Enige landerijen in Duitsland, waaronder ook het bisschoppelijk Fulda.
Dolgelukkig treedt Willem I met zijn vrouw Mimi toe als vorstenpaar in het Duitse keizerrijk.

Helaas is zijn koningschap over dit ministaatje maar een kort leven beschoren. Al na enige jaren wordt Fulda hem weer afgepakt, nadat Willem I samen met zijn Pruisische schoonfamilie ten aanval trekt tegen Napoleon en bij de slag van Jena een verpletterende nederlaag leidt.
En terwijl Nederland een Franse koning krijgt, de broer van Napoleon, lijkt de rol van de Oranjes voorgoed uitgespeeld.
Pas vele jaren later, als de Fransen definitief uit het land worden verjaagd, keert het tij.
In 1813 wordt Willem I gevraagd naar Nederland terug te keren als soeverein vorst.
Tot 1840 zal hij het land regeren als absoluut heerser.
Wars van democratische ontwikkelingen, vasthoudend, onwrikbaar en met groot economisch inzicht, waardoor het fortuin van de Oranjes aanzienlijk groeit.
Ondertussen heeft de oudste zoon van Willem I, Willem II, de tijd van zijn leven aan het Engelse hof.