Beter in ieder geval dan wanneer het echtpaar in de presidentiële Cadillac was gaan zitten, om veilig maar ook onzichtbaar voorbij te zoeven? Had Obama moeten zeggen dat hij, na twee jaar campagne voeren, geen zin meer had in poppenkast, nu hij eindelijk kan laten zien wat hij al die tijd heeft bedoeld met zijn plannen voor verandering? Of heeft hij gedacht: een beetje circus hoort er kennelijk bij?

De afgelopen week was de Amerikaanse acteur Tom Cruise even in Amsterdam, om de Nederlandse première van de film Valkyrie bij te wonen, waarin hij de hoofdrol speelt. Maar dat is al te veel gezegd, bijwonen, want Cruise heeft niet eens in Tuschinski naar die film zitten kijken – hij kwam enkel en alleen om over de rode loper naar de bioscoop te schrijden, breed lachend en zwaaiend naar de fans en fotografen.  Van acteurs wordt nu eenmaal verwacht dat ze ook buiten de filmopnamen af en toe een rol spelen, zoals die van de acteur die in Amsterdam eens gezellig naar de première van zijn eigen film gaat zitten kijken – om als de foto's geschoten zijn, en nog voordat de film is begonnen, alweer terug te rijden naar het hotel.

Promotie-activiteit heet deze poppenkast, en die activiteiten horen bij het vak. En het werkt, want de foto van Cruise in Amsterdam stond een dag later prominenter in de kranten dan de bespreking van zijn film, een dag eerder. En nu kan een acteur wel klagen dat dit circus niets van doen heeft met de inhoud van zijn werk, maar als het publiek wegblijft uit de bioscoop is iedereen ontevreden, en moet de acteur vrezen dat hem geen rollen meer worden aangeboden.

De komende week wordt de nieuwe Dichter des Vaderlands gekozen, een pompeuze benaming voor een verkiezing van een dichter die een paar keer per jaar een gelegenheidsvers maakt. Vijftienduizend mensen hebben reeds hun stem uitgebracht, en dat is net niet niks, hoewel je tegelijkertijd moeilijk van 'vaderland' kunt spreken, het is de matig bezette tribune van een amateurvoetbalclub – maar nu is genomineerde Ramsey Nasr teleurgesteld omdat er bij de verkiezing zo veel poppenkast komt kijken. Het gaat helemaal niet om de inhoud, merkte hij op in een polemisch artikel. Daar had Nasr gelijk in, en als u woensdag aanstaande zo goed bent om te gaan kijken (literatuur op tv, dat levert bijna altijd pijnlijke 'Scènes uit een hopeloos huwelijk' op), kijken dus naar de goedbedoelde flauwekul rond de aanstonds weer massaal ongelezen Dichter des Vaderlands, dan geven we Nasr opnieuw gelijk. 

'Elke traan is een minpunt', heeft hij gedicht in zijn mooie debuut Onhandig bloesemend,  en dat geldt ook voor de poppenkast van aanstaande woensdag. Als Nasr inhoud wil, en niets dan inhoud, dan blijve hij thuis- en dicht daar verder. Als hij Dichter des Vaderlands wil worden, dan zit er niets anders op dan te zwaaien naar het publiek, zijn tranen te verbijten, en op verzoek van de presentator een mopje te dichten. Eigenlijk hoop ik voor hem dat hij het niet wordt.