Die gouden tip, die heb ik. Neem er pen en papier bij, ik wacht wel even, en anders moet u dit de komende week op de site van Opium maar nalezen. Hier komt-ie, en doet u er alstublieft iets mee, het onderwerp ligt voor u klaar, maar dan moet u wel nú aan het werk gaan. De ideale documentaire die ik wil zien, heet 'Museumplein', en speelt zich af op het gelijknamige plein in Amsterdam. Laat de camera rondgaan, en film een gebouw dat schuilgaat achter bouwplastic en steigers alsof inpakkunstenaar Christo een mindere dag heeft gehad – aanzwellende muziek erbij, Wagner of zo, en dan een bassende commentaarstem: 'Het Rijksmuseum!'  Dan draait de camera en zoeft over het gras naar de Van Baerlestraat, gaat naar rechts en filmt een gigantische bouwput met een lelijke schutting ervoor. Wagner dendert nu op volle sterkte: 'Het Stedelijk Museum!'

En dan komt er een moment van opluchting, een rustpunt,  want daar staat gelukkig ook nog een gebouw dat níet gesloten is en waar kunstminnende bezoekers opgetogen in de rij staan. Wagner zakt terug, hij kijkt het ook even aan, en de commentaarstem  probeert het van de positieve kant te bekijken: 'En dit is… het Van Gogh Museum!'
 Maar niet te vroeg gejuicht, want als de camera daar nu naar binnen gaat en zich begeeft naar de tentoonstelling 'Het Stedelijk Museum te gast: Fauvisten en expressionisten', dan blijken daar ineens helemaal geen mensen meer te lopen. Stilte alom. Gesloten voor publiek. Ik las het in Het Parool van afgelopen donderdag: door een lek in het dak van het Van Goghmuseum  is waterschade ontstaan, zodat het schilderij 'Odalisque' van Henri Matisse, een jonge vrouw ligt ontspannen op een fleurige bank, dat schilderij dat was uitgeleend door het Stedelijk Museum, de buurman dus, dat dicht is omdat het al jaren wordt verbouwd, waterspatjes heeft opgelopen. Die Matisse hadden ze beter gewoon in die woestenij van het Stedelijk kunnen laten, of in de kelder, want in het Van Gogh lekt het.

Dat zijn nu onze topmusea, waarmee Amsterdam al zijn toeristen moet lokken: Rijks, Stedelijk en Van Gogh. 2 bouwputten en een lekkende tent.

En dat moet hoognodig en onmiddellijk gefilmd worden, want daar zit een documentaire in, ik zeg het nog maar een keer, voordat er iemand denkt dat ik een satirische column uitspreek en het niet meen. Echt, doe het nou, leg het vast, want deze slapstick levert historische taferelen op – en die zegt ook iets over onze stoethaspelige manier van omgaan met kunstschatten uit het verleden. En dan moet de camera ook inzoomen op het Parool-artikel waarin ik deze prachtzin las over de waterschade, die door de Rijksgebouwendienst is onderzocht: 'De aansluiting van de afvoerpijp op het dak bleek niet in orde.' Mijn hemel, wat een amateurisme. Maar… wel een prachtig beeld natuurlijk: Wagner dondert weer, en de camera gaat het dak op, en zoomt in op de afvoerpijp. De schuldige.

"Museumplein" gaat die documentaire heten; en die zal prijzen winnen op het IDFA, let op mijn woorden! Met zo'n film kunnen we van een beschamende flop nog kunst maken.